عشق، تنها چیزیست که در کلام نمی گنجد. باید گریه عاشقانه، خنده عاشقانه، بوسه عاشقانه را چشید. عشق را باید تجربه کرد.

18 آذر 1389 - همدان – ساعت 8:40 شب – بردیا فروهر
شنبه 9 مهر 1390 ساعت 20:33 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

برچسب:
یه فکری باید بحال مغزهای متفکرِ منحرف کرد.

جمعه 26 فروردین 1390 ساعت 22:47 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

برچسب: روز نوشت،
صورتم زرد
          چشمانم سیاه
                        گونه هایم سرخ
                                     و دندان هایم سفید
چه زشت است و چه ننگین
                               ظلم آدمی به آدمیت
                                                       به صرف اختلاف
                                                                ساخته به دست ذهن مریض بشریت

افکارم
       ذهنم گاه:
                    سفید
                      ،گاه
                           سرخ
                            ،گاه
                                   زرد
                                         و اغلب سیاه
چه زشت و است چه ننگین است
                                      برتری آدمی به آدمیت
                                                          به صرف اختلاف
                                                                ساخته به دست ذهنم مریض بشریت

چشم هایم همواره
                 زیبایی هایی می بیند
                                          به رنگ:
                                                      سرخ
                                                            ،سیاه
                                                                    ،سفید
                                                                              و زرد
چه زشت است و چه ننگین است
                                   توهین آدمی به آدمیت
                                                          به صرف اختلاف
                                                                   ساخته به دست ذهن مریض بشریت

4 بهمن 1388  شیراز - بردیا فروهر
یکشنبه 21 فروردین 1390 ساعت 3:21 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

به کدامین زنای شرعی ناخواسته
به کدامین شهوت فنا کننده
محکوم به زاده شدن
                           زاده شدنی چرکین، در دنیایی چرکین تر
                           زاده شدنی نازیبا، در دنیای پلیدی و پلشتی ها
                                                                                          شدم؟

کجا زاده شدن زیباست؟
کجای وارد کردن دیگری به پلیدی ها زیباست؟
کجای این سقوط در لجن دنیا زیباست، که جشن می گیرید آنرا؟
و چه نزدیک است سقوط و سقط
و چه باشکوه است سقط قبل از سقوط در لجن دنیا
می دانم که می دانی که چه می گویم
اما تو، خود تو در آینده
خواهی شد عامل زنا کننده دیگری
که به دنیای پلیدی ها خواهی آورد
                 جرثومه ی گناه دیگری
که آن جرثومه تازه زاده شده نیز
با زنای زاده ی شهوت خود، باز
بر جرثومه های گناه دنیا خواهد افزود و ای دور
                                                             این دور باطل و عبث می گردد و
                                                                                        می گردد و
                                                                                        می گردد     تا
جرثومه گناهی چون من زاده شوم
اما من: من نخواهم گذاشت، این چرخ جرثومه ساز به راحتی بچرخد و
بر جرثومه های گناه دنیا افزوده شود

شهوتم را نمی کشم، بلکه
                                  تا می توانم شهوترانب، پاینده کننده و دشمن زوال انسان، می کنم اما
نمی گذارم، آن نطفه ی حرام، آن جرثومه ی گناه، از من
پدید آید و خود بر دور این روزگار عبث بیافزاید

از مکاران زمانه، زنان، می هراسم و بهراسید، که
نگاه شهوت بار هر زن، طناب هوسی است بر گردن هر مرد
زنان، با دو هوس خود، هوس ازضای جسمی جنسی و
                                                                   هوس ارضای روحی خود توسط فرزندان
                                                                                           این جرثومه های گناه

تنهای تنها
              گرداننده ی این دور بی انتها هستند
مادامیکه تو و امثال تو، فریب مکاران دنیا رو بخورید و
با چشمکی کوچک
با رقصی هوس آلود
با طنازی مکارانه
                      زنان
                           به زیر یوغ آنها بروند

این چرخ ساخته شده از هوس انسانها باز نمی ایستد
اما من، یکه و تنها به رزم این چرخ غدار رفته ام
و می دانم، به زودی زود
تنها نخواهم بود در این کارزار بس دشوار و
تو، خود تو می توانی هم رزم من باشی در این کارزار، که از دُورِ
این چرخ غدار می کاهد و
                  می کاهد و
                  می کاهد، تا باز ایست این دور عبث
                                                      تنها با خط کشیدن بر یک چیز
                                                                                                 زن
تقدیم به دوست عزیزم، مهدی امامی
سوم اردیبهشت  1389 شیراز - بردیا فروهر
یکشنبه 21 فروردین 1390 ساعت 3:18 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

فکر کنم اسم صادق یکی از اسامی هست که زیاد استفاده می شه و خب در اطراف
هرکسی کسانی هستند که به واسطه رابطه داشتن با اونها میشناسیمشون. ولی کسایی هستند که اسم به اونها هویت نمی ده، بلکه این اونها هستند که به اون اسم معنی می بخشن. صادق خان هدایت هم از این نمونه افراد هستند که نام صادق تا روزی که ایرانی زنده هست، با نابغه ی نویسندگی عجین شده. نمی خوام با گفتن شجره نومچه اش به گه بکشمش. آخه خودش گفته بیوگرافیش براش بی اهمیت ترین چیزه. منم نمی خوام توی گور بلرزونمش که خیلی های دیگه لرزوندنش من نمی خوام. می خوام اینجا راجع به داستان های صادق بگم. نقدشون کنم. بگم چی هستن. چرا صادق نابغه بوده. تا اینجوری دینی که از اون به گردنم هست، بعنوان یک طرفدارد پروپا قرص دو آتیشه رو ادا کرده باشم. راستی، توی این نوشته ها بلاجبار به کلمات معنی جدیدی نمی بخشم. همون معنی که خود کلمات سالیان سال دارن باهاش دست و پنجه نرم می کنن و با اولین نگاه بهشون، هرچی که از معنی درون خودشون دارن توی صورت شما بالا میارن، بکار می برم. مجبورم. نمی شه یه اثر که خودش نمادینه، پر از رمزو رازه، راز آلودترش کرد. رید بهش :دی

می خوام برای شروع برم سراغ بزرگترین اثرش. آخه می دونین چیه، وقتی می خوای با یک بزرگ سرو کله بزنی، بهتره بری سراغ بزرگترین تاثیری که گذاشته. اگه خوب بنویسی، خب اثرش جاودانه تر می شه. اگرم برینی بهش که دیگه بدجوری می رینی. ریدمالش می کنی. می خوام منم برینم. ولی نه به اثرهای صادق جان. می خوام برینم به همه کسایی که راجع بهش بد می گن. می گن شیزوفرنی بوده. می گن پوچ بوده. می گن اون نمی فهمیده. فقط تو دنیا ما می فهمیم. پس منتظر باشن این خران قبل از ریدمالی :دی

بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور، بوف کور.

خب این بود جلسه اول نقد و بررسی ما. تا جلسه بعدی این تعداد بوف کورهای بالا رو بشمارید. به همون اندازه، رمان بوف کور و بخونید و منتظر باشید. می خوام کاخ تفکرات غلط بوف کوریتون رو له کنم.

شنبه بیست فروردین 1390 همدان - بردیا فروهر
یکشنبه 21 فروردین 1390 ساعت 3:4 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

خیلی سخته وقتی بفهمی برای کسی که همه چیزت بود، فقط یه تجربه بودی.
سه شنبه 16 فروردین 1390 ساعت 22:0 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

اتفاقاتی در اطراف انسان می افتند که احمقانه است اگر بخواهیم همزمانی آنها را پیشامد بنامیم. برای من نیز اتفاقاتی از این دست که آنها را اتفاقات ریدمون می نامم در سه روز گذشته افتاده است. تمام این اتفاقات سه روز گذشته من به  یک واژه ختم می شود و آن چیزی نیست بجز زن. ناگفته نماند که این واژه از آن واژه هایی است که به راحتی دم در تله بردیا نمی دهد و اجازه نداده که معنایی ورای معنای واقعی آن به آن ببخشم. درست همانند خوی طبیعی موجودی که به این نام خوانده می شود. پس در تمامی این متن، زن به موجودی دو پا اطلاق می شود که فکر می کند با ناجنس دیگر تفاوتی ندارد، اما در اشتباه است. اگر قبول ندارد، دستی به میان دو پایش ببرد و به یاد آورد که با ناجنسان دیگر متفاوت است. واژه ای که به موجود مذکر اطلاق می شود، مرد است. اما من شرمم می آید که نام مرد را بر این موجود دوپای مذکر بگذارم. آخر نمی شود. تمام نوستالژی زندگی من در موجود دوپای مذکری خلاصه شده است که با تمام وجودم او را مرد می نامم. نمی توانم مردانگی اورا با نهادن نام اختصاصی او بر دیگر موجودان دوپای مذکر، به گه بکشم هرآنچه که تمام نوستالژی مرا در خود حل کرده است. به همین خاطر از واژه ی ناجنس دیگر برای آن موجود دوپای مذکر استفاده می کنم. بیاندیشید تا رستگار شوید ب.ف

ورای اینکه چه اتفاقاتی برای من افتاده (نمی خواهم آنها رو توضیح بدهم تا اندرون شما دوستان فضول بسوزد)، چکیده آن اتفاقات در یک جمله خلاصه می شود: زن، در مقابل ناجنس دیگر ناتوان است و ظالم تمام دوران ناجنس دیگر می باشد. مرحبا. مرحبا به این هوش و زکاوت. خودتان فهمیدید یا بهتان گفتیم ما ناجنسان دیگر؟؟؟ این که چیز نامشخصی نیست. تا بوده همین بوده. خوی آدم این بوده که هرکسی که نسبت به خودش ضعیف تر می بینید به او فرمان داده می شود که، به گه بکش. سوءاستفاده کن از او مخصوصا جنسی، که رستگاری دو عالم در آن است. غیر از این است؟؟؟ ای زن، آیا مطمئنی که اگر از روز اول، حوا، گربه را بر در حجله کشته بود و زهر چشمی آنچنانی، که بر پیشانی تاریخ می نوشتند (که خدارا شکر که ننوشتند)، از آدم بدبخت فلک زده گول خورده می گرفت، تو همان نمی کردی با ناجنس دیگر، که ناجنس دیگر در تمامی این دوران با تو و جنس لطیف تو کرده؟ مطمئنی؟؟ من که مطمئنم تو اگر نه بیشتر ولی همانقدر ظلم می کردی. استثمار می کردی. می کردی بی پول و مواجب و دوست داشتن. افتاد؟؟؟

اما می خواهم کمی پریشان شوم. و صد البته پریشان گوی. می خواهم هرآنچه که در درونم راجع به این موضوع در قلیان است رها کنم. من دهن هرکسی را که می گوید زن با ناجنس دیگر تفاوت ندارد می گایم. در بالا نشانه ای برای بطلان این مدعا آوردم. زن با ناجنس دیگر تفاوت دارد که یکی را زن و دیگری را ناجنس دیگر می نامند. اگر نداشت، یکی را مادر و دیگری را پدر نمی نامیدند. اگر نداشت، مرد نیز می بایست بدهد. می بایست 9 ماه حامله شود. می بایست خون پس دهد. می بایست نمود بیرونی مردانگی نداشته باشد. (بلاجبار مردانگی را بکار بردم. چون دوستان با من و ادبیاتم آشنایی ندارند). می بایست احساساتی برابر توی زن داشته باشد. می بایست فرزندان به او نیز می گفتند مادر. تفاوت دارند که دو اسم متفاوت دارند. هیچ کره خری در دنیا پیدا  نمی شود که به یک موجود یا شئ دو اسم بدهد و با گفتن آن دو اسم تنها به یک شئ برسد. می شود چند موجود یا جنس یک نام داشته باشند، (که البته می بایست همگی متفاوت باشند) اما دو اسم برای یک چیز، احمقانه است. هیچکس با گفتن نام موز، و دسته تبر، تنها به موز فکر نمی کند. بلکه این دو متفاوت اند. اما این تفاوت خوب است. عالی است. مرحبا عشقم. چون تکامل نیازمند این تفاوت ها و تضاد ها است. تمام رنگهای دنیا با هم مخلوط می شوند تا به رنگ عشقم درآیند. رنگ جاودانگی و جباریت.

می دانم چه برسر توی زن در این جامعه می آورند. می دانم بیشترین احترام به تو در هنگامی است که همچون موجودی احمق و حرف گوش کن پا در بستر هم آغوشی ناجنسان دیگر می گذاری. می دانم نگاه جامعه ناجنسان دیگر به تو در بهترین حالت زیر یوغ بردگی کشیدن تو با حماقتی به نام ازدواج است. می دانم تو را جنس لطیفی می بینند که همه چیزت را در سوراخ خلاصه می کنند. اما تو لطیفی. تو لطیفی تا بتوانی تمام ناملایمات وجودی همسرت را بتراشی و جلا دهی. تا مامن آرامش همسرت باشی. اما تو تنها مامن هوس همسرت هستی. می دانم. می دانم. می بایست بجنگی. می بایست برای آنچیزی که حق ات است بجنگی. من نیز همچون یارو و یاور به همراه تو روان می شم. راه پیش رو سخت است. مقصد دور است. اما می بایست پیمود. اما به هرچی که می پرستی قسمت می دهم، جنس لطیف، زن، نگو با ناجنسان دیگر تفاوت نداری. به خنده نیانداز مرا. مرا از همراهی ام پشیمان نکن. تفاوت داری. بسیار متفاوتی. اما من می پرستم این تفاوت را. دوست می دارم. عشق می ورزم به این تفاوت. تو متفاوتی چون می بایست متفاوت باشی. می بایست متفاوت باشی تا چرخ گردون بچرخد. بی تو می لنگید و خیلی وقت پیش به گا می رفت. البته بی ناجنسان دیگر نیز همین گونه بود.

از روی تو، ای زن شرمنده ام. بخاطر تمام ناملایماتی که در طول تاریخ آدم، همچون ننگی بر پیشانی تاریخ توی ذوق می زند، مرا ببخش. بدان تمام ناجنسان دیگر بد نیستند. بدنبال هوس نیستند. بدان هنوز واژه ی مرد به گه کشیده نشده. هنوز مرد وجود دارد. اما کم. اندک. قلیل. شرم دارم به روی تو نگاه کنم. یا هربار دیدن تو، تمام زجرهای تاریخ را متجسم می شوم. از تو تنها یک چیز می خواهم. بجنگ. برای حقت بجنگ. حال این ناجنس دیگر می خواهد پدرت باشد، برادرت، همسرت یا غریبه ای هوس باز نامرد. بجنگ. اگر از همان روز اول می جنگیدی و سر به زیر یوغ بندگی ناجنسان دیگر فرو نمی بردی، هم اکنون نیاز نبود تو سری بخوری. زور گیر شوی. هوس آلوده شوی. راهت سخت است. همراهت می شوم در این راه.

باز هم دو چیز می گویم. تو با ناجنس دیگر متفاوتی. بجنگ و تسلیم خواسته هوس آلود ناجنس دیگر نشو.

16 فروردین 1390- بردیا فروهر
سه شنبه 16 فروردین 1390 ساعت 13:26 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

بیادت می آورم در آن آخرین دیدار
 قرار ملاقاتمان در تقاطع آن بولوار

آمدی پس از آنهمه خواهش، هزار بار
چه تلخ است خواهش، برای دیدن یار

 خواستم بیایی به خانه ام برای آخرین بار
 باز هم خواهش، خواهش، آنهم هزار بار
 
یادت است، یکی ات کردم با آن دیوار
 برای اطمینان ز آن بوسه ی آخرین بار
 
آری، بوسیدمت ای غزال، ای شکار
 اما چه فایده، بود به مانند آخرین سیگار

 تنت را فراخواندم، گذاشتی به حراج در بازار
 خریدمت، برای خودم،با آن آخرین دینار

 ای فاحشه ی پاکم، ای کوچکترین بدکار
 تنت را می خرم، به بالاترین قیمت این بازار

 نفهمید، نمی فهمد و نخواهد فهمید در این دیار
 از آنچه گذشت بین ما در آن ساعات، ای تن فروش بی آزار
 
برو، برو، برو، بیزارم زتو بیزار
 رفتی، رفتی، رفتی، بی یک خدانگاهدار

 رفتی، نشسته ام رو به آن دیوار
 دنیایم شده است این، سیگار پشت سیگار

شیراز،  23:45 11 فروردین 1390 - بردیا فروهر
دوشنبه 15 فروردین 1390 ساعت 23:49 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

همواره آغاز نمودن یک مسیر تازه در زندگی سخت است. اما هر از چند گاهی به اقتضای خاصیت زندگی، که همان نیاز به تنوع است، می بایست خواسته یا نا خواسته مسیر جدیدی در زندگی ات به پیش بگیری. حال من در سرآغاز مسیر تازه ای در زندگی ام ایستاده ام و می خوام قدم در راهی بگذارم که هیچ اندیشه ای درباره آنچه که در این راه بر سر راهم وجود دارد ندارم، اما به خوبی آینده و سرنوشت این مسیر را برای خودم مجسم نموده ام. می خواهم دوستانم را نیز در این راه همراه خودم ببرم. می خواهم هرآنچه که از بلایا و شاید نعمت هایی که در این مسیر برایم به ارمغان می آید را در اینجا بنگارم تا با داشتن سنگ صبورانی در هیبت دوستان مجازی و شاید در آینده رو در رو بتوانم سنگینی بار این اتفاقات را اندک گردانم. البته به خوبی می دانم که یک مرد (فارغ از جنسیت. بلکه به معنای کلمه) می بایست آنچه را که از سختی ها بر دوشش سنگینی می کند را برایش خودش نگه دارد یا بهتر بگویم در دل خودش مدفون نماید و هرآنچه از خوبی ها (هرچند کم و اندک) در چنته دارد بصورت لباسی از شادی و سرور بر تن نماید تا نفهمند دیگران، حال چه خانواده چه دوستان و چه غریبه ها، درد دل اورا.

اما من یکبار در زندگی ام چنین نمودم. همین یکبار برایم کافی بود تا بفهمم مرد بودن، تاوان بسیار سنگینی دارد. تاوان نداشتن هم زبان، سنگ صبور در مقابل اقیانوس مشکلات. من یک سال تمام مرد بودم. بی هیچ همدمی، در اقیانوس مشکلات به پیش رفتم و آنرا در نوردیدم، اما پس از یک سال به جایی رسیدم که اکنون هستم، پوچی. چرا می بایست زحمت سختی کشیدن و حمل کردن بار مشکلات را به تنهایی برای خودم بخواهم، در حالیکه می توان به راحتی با درمیان گذاشتن آنچه در درونت می گذرد و یافتن سنگ صبوران از بار آن سنگینی بشدت کاست. پوچی را نادرست مزه مزه ننمایید. کلمات هنگامی که از دهان یا سرانگشتان یا نوک خودکار بردیا فروهر بیرون می آید، بار معنایی قدیم خود را به فراموشی می سپارند و خود را، عاشقانه، در خدمت بردیا می گذارند تا هرآنچه را که از معانی این عالم می پسندد به خورد آنها بدهد و زندگی جدیدی به آنها ببخشد. از برای نمونه، گات. با اطمینان کامل می توانم بگویم که کلیه دوستان با دیدن ترکیب گات اول به یاد کتاب زرتشتیان می افتند. اما میبایست بگوییم در کمال شرمندگی، معنای گات را در آنچه که در جمله قبلی گفته ام نجویید. این کلمه، خود عاشقانه به پیش من آمد تا معنایی جدید به آن ببخشم. شاید از آن معنی قدیم خود خسته شده بود و همانند من تنوع، طلب می کرد و من با کمی تفکر معنی برای آن برگذیدم که در نگاه افراد تیزبین به خوبی قابل فهمیدن است.

بگذریم. لازمه دوست داشته شدن، شناخته شدن است. من نیز می خواهم کمی خود را بشناسانم، تا غریبه های آشنا بیابند که آیا ارزش دوست داشته شدن را دارا هستم یا خیر. ناگفته نماند از اینکه بخواهم برای خودم، خصوصیاتم و هرآنچه که حول منیتم می چرخد ارزش قائل شوم بیزارم. بالا می آورم بهنگام به زبان آوردن چیستی خودم. بردیا فروهر.  اما رابطه مجازی، محدودیت هایی دارد که گاهی می بایست برای فائق آمدن بر این محدودیت ها، خطوط قرمزی که برای خودت کشیده ای را جابجه کنی و پس از انجام کارت، دوباره به جایگاه اولش و شاید کمی عقب تر (برای اینکه به خودت به قبولانی که بدلیل آن جابجایی، داری تاوان، که همانا محدودتر شدن، پس می دهی) برگردانی. راجع به چیستی جسمی ام در کناره ی تارنما هرآنچه که لازم می دانستم نگاشته ام تا به همراه گات اول، پس از نگاشته شدن چندین پست به حافظه تاریخی سپرده نشود و هربار که به گات نوشت های بردیا فروهر قدم می گذارم، خطوط قرمز زندگی ام را بیاد بیاورم و البته از آن مهمتر اینکه فراموش نکنم هر عبور نابجا از این خطوط، تاوانی ناخوشایند دارد. اما راجع به چیستی درونی ام می خواهم بنگارم. می خواهم از دغدغه های ذهن ناثابت بردیایی بنویسم که به پوچی رسیده است و با تمام وجود و امید به آنچه که سالیان درازی در آرزویش است فکر می کند و برای رسیدن به آن تلاش می کند. پوچی و امید :دی. آرزوی بردیا، نه شهرت است، نه پول، نه عشق زمینی. بردیا بدنبال عشق است. اما عشق به فنا ناپذیر مهربان و جبار. تلاش کرده، اما تنها سر و دست خود را در اقیانوس عشق او خیس نموده و حتا جرئت یا اجازه این را نیافته تا با سبک سری تمام، پاچه شلوارش را بالا بزند و وارد شود. وارد با وارد؟؟؟ مسئله این است. حال او را هرچه می خواهی بنام. خدا، الله، اهورامزدا و... . وجود یکی است. اما نام متفاوت. من دوست می دارم  عشق بناممش. عشق مرده است ( خدا مرده است). قبول ندارید؟ حواله تان می دهم به نیچه و دانش شادانش. تنها می گویم، هیمنه خدایی مرده و در جمله ای بهتر، کسی دیگر تره هم برای خدا خرد نمی کند. اما من عشق را می خواهم. می ترسم از عشق. می خواهمش اما می دانم لیاقت اینرا نیز ندارم که یک لحظه او بیاد من باشد. من کجا و او کجا؟ خردل چه کارش به اقیانوس؟ ناگفته نماند، در مقابل آنچه که در زندگی ام خودم بدست آورده ام حالت دفاعی بسیار سختی می گیرم که هرگونه هجمه را بر نمی تابم و به مقابله می پردازم. اما در مقابل نظرات راجع به دیگر ابعاد زندگی ام خشوعی دارم که ناآشنایان، به اشتباه صفت انفعال را برای این خصلتم بر می گزینند. پریشان گوی هستم یا بهتر بگوییم، زبانم، سرانگشتانم و نوک خودکارم پست مدرن شده اند. نمود پست مدرن زندگی ام وسایل ارتباطیم است. حتی چشمانم پست مدرن گشته. تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی، گوش نامحرم نیاشد جای پیغام سروش.
می سرایم، تنها پست مدرن. می نویسم، رمان، داستان کوتاه و مینیمال. می گوشیَم، متال - بلکش گاتیکش دومش، چاوشی، شاهین و دیگر هیچ. می بینم، فیلم فیلم فیلم. می خوانیَم، برق قدرت آن هم کجا؟؟ همدان :دی
کمرم زیر بار کلماتی که معنای تازه طلب می کنند درد گرفته و توان نوشتن را از من ربوده. کلمات مقدس احمق. صف چیز خوبی است نه؟؟؟ می بایست بروم و فراموش کنم آنچه را که کلمات طلب می نمودند.

بدرود، بردیا فروهر نامبر وان

دوشنبه 15 فروردین 1390 ساعت 17:10 توسط ارسال شده توسط بردیا فروهر در دسته

درباره من
/بی آنکه چیزی راجع به شعر پست مدرن بدانم دو سال است که می سرایم. با پدر شعر پست مدرن، سید مهدی موسوی به تازگی آشنا شدم توسط شاهین نجفی. دوست می دارم تا اگر خود او، مهدی جان، اجازه دهد اورا دوست بنامم.بردیا هستم، یک فروهر. زاده ی شیراز. برق می خوانم آنهم مهندسی قدرت هزارکیلومتر دورتر از زادگاهم، همدان. بدنبال عشق هستم. حماقت را کنار گذاشته و بدنبال معانی ورای معانی لفظی کلماتی که توسط بردیا فروهر به زبان آورده می شود باشید. بیاندیشید تا رستگار گردید./
پربازدیدترین نوشته ها
بایگانی
دسته ها
برچسب ها
پیوند به دوستان
Google Analytics Alternative